20 พย.49
*ข้ามวันที่ 20 ตค.49 ไป ตอนน้องกัสครบ 2 เดือน และวันนั้นก็เป็นวันเกิดหม่าม้าด้วย ^ ^
ไม่ค่อยมีเวลามานั่งเม้าท์ แต่เราทั้งสามคนพ่อแม่ลูก ก็ยังไม่ลืมที่จะไปใส่บาตรด้วยกันนะคะ*
น้องกัส *น้องจ๋า = ชื่อในครอบครัว*
อายุครบ 3 เดือน ผมขึ้นเป็นหย่อมๆ -- --"(โกนผมไฟเมื่อจันทร์ 25 กย.49 เวลา 13.19 น.)
/ สะดือหลุดไปตั้งแต่วันที่ 1 ตค.49 เวลา 23.40 น. / เล็บยังยาวและก็ตัดเรื่อยๆ
ข้อมูลจำเพาะ :
26 กย.49 ที่ รพ.ศิริราช (ไปตรวจหลังคลอด 1 เดือน พร้อมฉีดวัคซีนชุดแรก)
น้ำหนัก 4,485 กรัม / ยาว 55.5 ซม. / รอบศีรษะ - ซม.
6 ตค.49 ที่คลีนิค (ไปตรวจหลังคลอด 1 เดือน ทั้งแม่และลูกกับคุณหมอที่ผ่า)
น้ำหนัก 5,100 กรัม / ยาว - ซม. / รอบศีรษะ 37 ซม.
20 ตค.49 ที่คลีนิค (ไปฉีดวัคซีนชุดที่ 2 ครบ 2 เดือน)
น้ำหนัก 5,500 กรัม / ยาว 58 ซม. / รอบศีรษะ 38 ซม.
20 พย.49 ปัจจุบัน (รอพบหมออีกทีตอน 4 เดือน)
น้ำหนัก หนักโคดๆ / ยาว 60 ซม. / รอบศีรษะ40 ซม.
วันนี้น้องจ๋าครบ 3 เดือนพอดี เช้ามาก็ไปใส่บาตรเหมือนเคย ^ ^
เสียดายที่ตอน 2 เดือน (20 ตค.49) ไม่ได้มาเขียน blog ไว้ เพราะไม่ค่อยมีเวลาด้วย
เลยมารวบยอดในเดือนที่ 3 นี้ก็แล้วกัน....
ความคืบหน้า ถ้าย้อนไปในเรื่องเมื่อเดือนแรก
หลังจากน้องจ๋าไม่สบายคราวที่เพิ่งออกมาลืมตาดูโลกไม่กี่วัน จากนั้นลูกก็ไม่เคยป่วยอีกเลย....ดีจัง ^ ^
พอผ่านพ้นในช่วงแรกที่ทั้งปะป๊าหม่าม้ายังไม่ค่อยรู้ใจหนูเท่าไหร่ไปแล้ว เราสองคนก็เริ่มจะรู้วิธีการรับมือกับเด็กตัวเล็กๆ มากขึ้น
ตอนน้องจ๋าสัก 2 เดือน ก็เริ่มโยเยน้อยลง แต่ยังนอนดึกมากๆ อยู่ ราวๆ 5 ทุ่ม ถึงตี 2-3 ในบางครั้งก็มี
ก็ต้องอาศัยให้ปะป๊าคอยอุ้มหนูทุกๆ คืนเพื่อให้ง่วง แล้วก็มาจบลงด้วยนมหม่าม้า ประมาณว่าหนูต้องหลับคานมทุกครั้งไป
ช่วง 2-3 เดือนนี้ น้องจ๋ากินนมน้อยลงไปกว่าเมื่อก่อนนิดหน่อย นมหม่าม้าก็ไม่ค่อยพอ ทุกวันจึงต้องให้นมขวดผสมไปด้วย
นมหม่าม้าไว้สำหรับกลางคืนโดยเฉพาะ เพราะขี้เกียจลุกขึ้นมาชงนมให้ แต่ถ้าได้กินไก่ผัดขิง กลางวันก็จะมีให้ดูดบ้าง
นมที่น้องจ๋ากินประจำคือ S 26 โกลด์ ยี่ห้อยอดฮิตของคนทั่วไป --- ---" นอกจากนมแล้ว หม่าม้ายังไม่กล้าให้กินอย่างอื่นเลย
เรื่องผดผื่นนี่ ที่ใบหน้าก็หายไปหมดแล้ว เหลือแต่ที่เรียกว่า "ขี้กลากน้ำนม" จะเป็นแค่แห้งๆ ขุ่ยๆ เท่านั้น แต่ไม่ขี้เหร่
ใบหน้าหนูจะเปลี่ยนไปเล็กน้อย ใครต่อใครจะการันตีแล้วว่า "หนูหน้าเหมือนปะป๊า" หม่าม้าก็ว่าหนูน่ารักขึ้น
เพราะหน้าตาใสขึ้น และแก้มก็ยุ้ยมั่กมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก เหมือนอมซาลาเปาเอาไว้สองแก้มเลยอ่ะ 5555
แต่ก็จะมีผื่นขึ้นตามตัวบ้างเล็กน้อย ก็ทำให้กลุ้มอยู่เหมือนกัน เลยเอายาทาผื่นคันมาใช้ กำลังลุ้นว่าให้หายอยู่
น้องจ๋ายังนอนท่ามกลางหม่าม้ากับปะป๊าเหมือนเดิม จากนอนแค่คืนละ 3-4 ชม. ก็ยาวขึ้นเป็น 4-5 ชม. หรือบางทีก็ 6 ชม.
แพทเทิร์นประจำคือหลับประมาณ เที่ยงคืน ตื่นราวๆ 6 โมง....ถ้าหลับ ตี 1 ก็จะตื่น 7 โมง
ถ้าหนูไม่ได้นอนกลางวสัน กลางคืนจะนอนยาก แต่ก็จะนอนยาว เพราะคงเหนื่อย
ไอ้ที่ไม่ได้นอน ก็อาจจะเป็นเพราะ ถูกพาออกไปเที่ยว หรือ มีใครมาที่บ้านแล้วหนูไม่ยอมนอน หรือถูกกวนไม่ให้นอน
ก็จะทำให้การนอนลดลงไปในกลางวัน กลางคืนก็เลยจะนอนดึก และก็ตื่นสาย....
ท่านอนของหนูจากที่ดิ้นไปมา เดี๋ยวนี้ จะนอนเพียงท่าเดียว จะหันข้างใดข้างหนึ่งที่หม่าม้านอนอยู่
แล้วก็จะหันแบบนั้นไปจนถึงเช้า....หม่าม้าจึงพยายามนอนสลับข้างกับปะป๊าทุกคืน เพราะจะได้ให้น้องหันคืนละข้าง
น้องจ๋าชอบอาบน้ำ เวลาลงอ่างจะชอบเล่นน้ำ สงสัยจะคุ้นเคยเหมือนอยู่ในท้อง
และก็ยังอึเป็นแพทเทิร์นคือ 5 วันครั้ง ---"--- นานไปนะลูก แต่อึน้องก็เป็นปกติดี หม่าม้าเลยไม่ค่อยห่วงเท่าไหร่
พอน้องจ๋าเริ่มอาบน้ำได้ ตัวก็พองเอาๆ ๆ U_U เค้าว่ากันว่า เด็กเกิดมาแล้วจะพองลม และจะพองอีกทีตอนโดนน้ำ
หม่าม้า "ฟันธง" น้องจ๋าตัวใหญ่มากกกกกก มากกว่าเด็กบางคน และแถมตัวจะเท่าหม่าม้าอยู่แล้ว
ตอน 2 เดือน หม่าม้าถ่ายรูปเอาไว้ด้วย....ใครก็ได้ ช่วยบอกทีว่านี่คือเด็ก 2 เดือนเอง U_U 
และการพัฒนาที่เริ่มเกิดขึ้นในช่วง 2-3 เดือนนี้ ก็มีหลายอย่างให้หม่าม้ากับปะป๊าชื่นใจ
อย่างที่เค้าบอกเลยว่า ถ้าพ้นเดือนนึงไปแล้ว จะรู้สึกรักลูกมากขึ้น....มันก็จริงนั่นแหละ!
น้องจ๋าจะเริ่มพูดคุยรู้เรื่อง หม่าม้าปะป๊าก็เริ่มเข้าใจหนูมากขึ้นว่าหนูต้องการอะไร พอหนูได้รับสิ่งที่ต้องการ
สิ่งที่ตามมาคือความสุขใจ ทำให้หนูไม่ค่อยโยเย ร้องได้ไม่ได้ดังใจเหมือนก่อน....ทำให้หนูเป็นเด็กอารมณ์ดีขึ้นเรื่อยๆ
น้องจ๋าเริ่มยิ้มมากขึ้นในเดือนที่ 2 และเริ่มมองหน้าปะป๊าหม่าม้าแล้ว ช่วงหลังๆ พอยื่นหน้าเข้าไปใกล้ ก็จะยิ้มให้เลย
ไม่ว่าจะหม่าม้าหรือปะป๊า....แสดงว่าเริ่มจำหน้าได้แล้ว นอกจากนั้นก็จะมองพวกโมบาย และสนใจเสียงกรุ๊งกริ๊งต่างๆ
สิ่งที่ดูน่ารักที่สุดก็คือ ถ้าอารมณ์ดีก็จะหัวเราะด้วย พยายามจะพูดคุยด้วย ส่งเสียงอ้อแอ้ตามที่หม่าม้าปะป๊าพูดด้วย
ดูแล้วมีความสุขมากๆ เลย น้องจะชอบคุยเสียงหวานๆ กับหม่าม้า และจะชอบหัวเราะกับปะป๊า
เดี๋ยวนี้จะเริ่มค่อยๆ เพิ่มเสียงดังขึ้น บางทีก็กรี๊ด ออกเสียงหลายๆ แบบมากขึ้น ผลจากการที่เราได้คุยกันอยู่ทุกๆ วัน
เค้าบอกว่า เด็กจะยิ้มและหัวเราะอย่างมีสาเหตุแล้ว จากเดือนแรกที่ยิ้มโดยที่ไม่รู้ว่ายิ้มกับใคร.....
เราเริ่มรับรู้กันและกันแล้วว่ามีตัวตน หม่าม้าน้องจ๋าแยกออกว่านี่คือ หม่าม้า คนๆ นึงที่มีนมให้กิน ; P
กับอีกคนคือ ปะป๊า คนๆ นึงที่ตกอยู่ในน้ำมือน้องจ๋า คือถ้าร้องไห้มากๆ แล้วจะได้ถูกอุ้ม --- ----"
ช่วงนี้หม่าม้ากับปะป๊า เลยพยายามพูดคุยในเรื่องที่ซ้ำไปซ้ำมา เพื่อให้น้องจำได้ในข้อมูลเล็กๆ น้อยๆ ก่อน
อย่างเช่น ชื่อ หรือ นี่คือใคร ค่อยๆ พูดไปเรื่อยๆ แต่ต้องเป็นช่วงที่น้องจ๋าอารมณ์ดีนะ วันนึงเริ่มมีอารมณ์ดีมากขึ้น
สิ่งที่ตามมากับการชอบพูดคุย ก็คือ การดื้อแพ่ง ซึ่งพอเริ่มรู้มากขึ้น ก็รู้ว่าต้องทำยังไง
เดี๋ยวนี้เวลาร้อง จะถีบไปมา แรงเยอะมากๆ เลย และก็ชอบเกาหูแบบโมโหน่ะ บางทีก็ปล่อยให้ร้องบ้าง
แต่สุดท้ายก็ต้องยอมทุกทีไป U_U แต่ก็ไม่ได้ตามใจจนเคยตัวหรอก....
นอกจากนี้น้องจ๋าก็เริ่มแข็งแรงขึ้น คอแข็งขึ้น นั่งโดยต้องพยุงได้นานขึ้น พัฒนาการดีขึ้นเรื่อยๆ
โดยเฉพาะด้านอารมณ์ที่แสดงออกมากขึ้น อย่างนั้นก็ดีแล้ว....ส่วนสิ่งที่หม่าม้ากำลังรอคอย คือ เมื่อไหร่หนูจะคว่ำเองได้?
เค้าก็ว่ากันอีกแล้วว่า....ไอ้ตอนนอนนิ่ง นอนเล่นอยู่บนเตียง นั่นแหละดีที่สุดแล้ว
เพราะอีกหน่อย ถ้าได้คลาน ได้เดินและก็......ไล่จับกันมันล่ะ !!
เฮ้อ~ 3 เดือนที่ผ่านมา ไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจากเลี้ยงหนูเลยนะ หม่าม้าห่างจากหนูได้ซะที่ไหน
บางทีมีพลาดแบบอุ้มเกือบหลุดมือ หรืออุ้มแล้วหนูหงายหลัง หรือปล่อยหนูไว้จนจะหล่นเปลโยก ฯลฯ
สิ่งเหล่านี้ยังติดใจอยู่ไม่หายเลย เพราะหม่าม้าสะเพร่าเกินไป เกือบทำให้หนูเจ็บ....
หม่าม้าเลยไม่อยากห่างหนูไปไหน หรือเวลาทำอะไร จะรอบคอบมากๆ
สิ่งที่อยากจะบอกไว้อยู่เสมอคือ หม่าม้าจะเลี้ยงหนูไม่ได้เลย ถ้าไม่มีปะป๊า ปะป๊าก็ยังคงทำทุกอย่างให้หนูเหมือนเดิม
และหม่าม้าก็มีความสุขมากๆ เวลาเห็นหนูเริงร่าพูดคุยกับปะป๊า....มันทำให้ตื่นเต้นและก็....ยิ้มอยู่เสมอ
หม่าม้าเข้าใจหน้าที่ของความเป็นแม่อย่างนึงว่า....แม่ไม่ได้ลำบากแค่อุ้มท้องลูกมานานถึง 9 เดือนหรอก
แต่สิ่งที่มีคุณค่าของความรักที่แท้จริง ความรักที่บริสุทธิ์ที่สุด มันเกิดขึ้นในแต่ละวันที่ได้ใช้ชีวิตร่วมกันต่างหาก
กว่าจะเลี้ยงลูกได้เติบโตเป็นผู้ใหญ่....แค่ 9 เดือน....มันคงน้อยมากๆ คงเป็นสิ่งที่หม่าม้าจะพูดในวันที่หนูโตแล้วเป็นแน่....
หม่าม้ากล้ายืนยันเลยว่า...
ไม่มีความรักใดๆ ในโลก ที่ยิ่งใหญ่ไร้ซึ่งสิ่งตอบแทน นอกจากความรักของผู้เป็นแม่ได้เลย....
:
:
ปล.ขอบคุณสำหรับทุกๆ comment ที่ผ่านๆ มาด้วยนะคับ 
ต้องขอโทษที่ไม่ได้ตอบ เพราะว่าไม่ค่อยมีเวลาเลย...
ปล.2 ถึง น้อง X' Acid ถ้าหากได้เข้ามาดู...
ขอบคุณสำหรับความคิดถึงที่ฝากผ่าน clip vdo ของน้องแดงมาให้ 
คิดถึงน้อง X มากๆ ถ้ามีโอกาส จะไปเจอ(หนีไปหา) แน่นอน ^ ^
เมื่อวันเสาร์น้อง X น่ารักมากๆ เห็นแล้วคิดถึงชะมัด 
ขอบคุณ *;*yaoicuty*;* ด้วยก็แล้วกัน ที่อุตส่าห์ตามอ่านตามเม้นท์มาเรื่อยๆ
:
:
~~
